Kamil Grosicki: Czułem się znokautowany

Informacja Prasowa Wirtualna Polska/SportoweFakty  tekst zdjęcie Elżbieta Skowron

– Trudno ze spokojem i uśmiechem patrzeć, jak ktoś bluźni pod zdjęciami żony czy naszymi wspólnymi z córką. Trudno było się odciąć od obelg – Kamil Grosicki opowiada WP SportoweFakty o niełatwym okresie po mistrzostwach świata w Rosji.

Mateusz Skwierawski, WP SportoweFakty: Przełom sierpnia i września to dla pana chyba najgorszy okres w roku.

Kamil Grosicki  piłkarz Hull City i reprezentacji Polski: Dwa lata temu nie trafiłem do Burnley, w meczu eliminacji MŚ z Kazachstanem nie zagrałem przez kontuzję, ale mentalnie też byłem gdzie indziej. Rok temu, w Kopenhadze, przed spotkaniem z Danią, kwestia transferu również rozgrywała się do ostatnich minut. A moja forma w meczu z Danią była fatalna. W tym roku w spotkaniu z Włochami też byłoby pewnie niezbyt ciekawie. Dobrze się stało, że dwa wrześniowe mecze oglądałem w telewizji.

Zasłużenie?

Tak. Nie byłem przygotowany do gry w kadrze pod względem mentalnym. Przyjechałbym na zgrupowanie po kolejnym nieudanym transferze. Potrzebowałem czasu, żeby wszystko sobie poukładać, wyciszyć się. Poza tym moja sytuacja w klubie była jedną wielką niewiadomą. Treningi z Hull City wznowiłem 1 sierpnia, tydzień przed startem rozgrywek Championship. Od początku nowego sezonu w klubie każdy traktował mnie jak zawodnika, który zaraz odejdzie. Jasne było, że jestem na sprzedaż. W połowie miesiąca została mi przekazana informacja, że nie zagram już w drużynie. Nikt nie chciał ryzykować mojej kontuzji wiedząc, że może to pokrzyżować ewentualny transfer. Przekazałem te informacje trenerowi Brzęczkowi. Po rozmowie z selekcjonerem dochodziły do mnie głosy, że mogę nie dostać od niego powołania na wrześniowe zgrupowanie. Odbyliśmy z trenerem rozmowę, ale bardzo fajną, normalną, rzeczową. Zaakceptowałem to. Trener Brzęczek od początku mówił, że na mnie liczy i mam być ważnym zawodnikiem jego drużyny. Ale na tamten moment podjął najlepszą decyzję. Byłem naprawdę przybity. Moja frustracja nieudanym mundialem, sytuacją w klubie, komentarzami w mediach społecznościowych, rosła z każdym dniem. Wiele rzeczy się nawarstwiło. Pod koniec sierpnia to już było apogeum.

Obrywało mi się za wszystko. Kolega wrzucił zdjęcie z wakacji, na którym byłem uśmiechnięty i zostałem za to bardzo skrytykowany. Kibice odebrali to tak, jakbym porażkę w Rosji miał gdzieś, a ja niepowodzenie na mundialu bardzo przeżyłem. Można zapytać moich najbliższych, kolegów z kadry, co się ze mną dzieje, gdy gram dla reprezentacji. To dla mnie największa duma. Starałem się wymazać te mistrzostwa z głowy, odciąć się. Ale na pewno nie miałem ich w poważaniu.

Nakręcał się pan.

Brak powołania, brak transferu, kolejne odrzucone oferty. Poza tym doszło do tego wiele małych rzeczy. Miesiąc mieszkałem w hotelu, wcześniej zrezygnowałem z domu, w którym z rodziną bardzo dobrze się czuliśmy, bo wiedziałem że odchodzę z Hull. Raz transfer może upaść, ale trzy? Nie jest łatwo się podnieść po takiej sytuacji. Łzy miałem w oczach, z nerwów, kiedy nie podpisałem umowy ze Sportingiem Lizbona. Wiedziałem, że zacznie się ze mną “jazda”. Stało się to zaraz po tych wszystkich pyskówkach na Twitterze. Byłem w Bursie, przeszedłem testy medyczne, wszyscy o tym wiedzieli i znowu się nie udało. Turcy pisali nieprawdę, że uciekłem, że chciałem pieniądze za dwa lata z góry. A ludzie to czytają i co mają mówić? Że ze mnie żaden piłkarz, tylko wariat. Czułem się znokautowany. Byłem już tak blisko, żeby się odbić…

Chodzi panu o transfer?

Wraz z moimi przedstawicielami nikomu o tym nie mówiliśmy. Oferta Sportingu Lizbona pojawiła się ostatniego dnia okienka popołudniu, gdy byłem już po testach medycznych w Bursie i czekałem na załatwienie formalności. W Turcji towarzyszyli mi Michał Siara, Daniel Kaniewski i przyjaciel Maciek Kaczorowski. Byliśmy w stałym kontakcie telefonicznym z moim agentem Thomasem Krothem. Niemiec zadzwonił i powiedział: nie podpisuj kontraktu. Zapytałem, dlaczego? “Bo mam dla ciebie ofertę ze Sportingu” – powiedział. Usłyszałem to i mnie wyprostowało. Czułem, że wreszcie trafię do dużego klubu. Że spełnią się marzenia o grze w europejskich pucharach, o najwyższe cele w lidze. Poza tym miasto do życia jest kapitalne, a kontrakt indywidualny, jaki miałem otrzymać, był świetny. Wszystko było na “tak”.

A wyszło na “nie”.

Opuściliśmy hotel i udaliśmy się do Stambułu. Tam mieliśmy czekać, aż Hull porozumie się ze Sportingiem. Portugalczycy mieli mi wysłać kontrakt, miałem go podpisać, a na drugi dzień lecieć prywatnym samolotem do Lizbony i przejść testy medyczne. Byłem na łączach z mamą i żoną, cieszyły się. Ale miałem złe przeczucia. To było za piękne, żebym nagle znalazł się w takim miejscu, żeby sytuacja tak bardzo się odwróciła. Zawsze coś takiego musi przytrafić się właśnie Grosickiemu…

No właśnie, dlaczego?

Nie rozumiem, dlaczego ten transfer nie został sfinalizowany. Hull otrzymało przecież lepszą ofertę od Portugalczyków niż od Bursasporu, a z Turkami porozumieli się we wszystkich sprawach. Nie wiem, czy chodziło o gwarancję, że Sporting po rocznym wypożyczeniu ma mnie po sezonie wykupić? Anglicy podbijali cenę i nie wyszło. W Hull nikt mi tego nie tłumaczył. To dziwna sytuacja. Z jednej strony mówi się, że najwięcej zarabiam, dlatego chcą się mnie pozbyć, z drugiej strony odrzuca się lepszą ofertę, a akceptuje gorszą. Po wszystkim usłyszałem w Hull, że nie przyjęli oferty, bo jestem dla nich więcej wart. Cały czas słyszę takie gadanie. Do dzisiaj mamy ofertę Sportingu na mailach.

W Bursasporze mocno się na pana zdenerwowali.

Byliśmy dogadani w kwestii indywidualnych warunków. Trener Bursasporu mnie chciał, mi się perspektywa gry w tej drużynie podobała. Super stadion, kibice. Ale Sporting to byłoby uderzenie. Turcy też w to nie wierzyli. Zawodnik przylatuje, przechodzi badania i nie podpisuje kontraktu? Żebym tylko to zrobił, podwyższali mi na koniec warunki kontraktu. W pewnym momencie tak podbili stawkę, że przewyższyli ofertę finansową Sportingu. A ja podziękowałem, bo chciałem grać w Lizbonie. Ten transfer miał mnie mentalnie odbić, a spadłem jeszcze niżej. Doszedł hejt tureckich kibiców. Groźby wypisywane gdzieś na forach, w komentarzach. I znowu zaczął się bałagan.

Dalsza cześć rozmowy na WP SportoweFakty.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*