Dało się zmrużyć oko po sobotnim spotkaniu?
Spokojnie (śmiech). Spokojnie poszedłem spać, nie byłem na żadnej bibie, na żadnym świętowaniu. Mam już swoje lata i szanuję swoje zdrowie, także wystarczy mi tych imprez, co wcześniej były.
Stres panu towarzyszył?
Nie. Fajnie oglądać to dziś, gdy też zrobiłem mistrzostwo z Lechem i cieszę się bardzo, że klub nadal fajnie się rozwija, ale jednak siedząc przed telewizorem jest mniej adrenaliny. Większy stres był, jak sam grałem i to jest jednak ta adrenalina. Tu trzeba wybiegać, trzeba pomyśleć, coś fajnego zrobić, żeby wygrać mecz.
Jak sięga pan pamięcią do swoich sezonów mistrzowskich, to który był dla pana najważniejszy?
Nie wiem, czy to był ten pierwszy, czy drugi, jak żeśmy zdobyli dublet.
Drugi.
Człowiek już nie pamięta tych lat, ale to było z Pogonią Szczecin. Tutaj zremisowaliśmy i zrobiliśmy to mistrzostwo. Mecz był w sobotę, a w środę już graliśmy finał na Legii z Wisłą Kraków. Zdobyć dublet w ciągu kilku dni to jest coś fantastycznego. Nie wszystkim jest to dane.
Dla Lecha obecny tytuł może być tym najważniejszym? To trofeum może wyznaczyć wreszcie ten kierunek, do którego Lech dążył, a co się w poprzednich latach nie udawało.
Myślę jednak, że to pierwsze jest zawsze najważniejsze, bo od czegoś trzeba zacząć. Czasy strasznie się zmieniły. W mojej szatni byli sami Polacy i liczyła ona dwadzieścia osób. Żeby się do niej dostać, to trzeba było swoje odczekać. Dzisiaj liczy przykładowo dwudziestu, za trzy dni dwudziestu pięciu, a za chwilę już trzydziestu i tak można ją rozbudowywać. Kiedyś, żeby wejść do szatni to trzeba było naprawdę zasłużyć. Ja grałem pół roku w pierwszym składzie, a rozbierałem się w szatni gości. Musiałem czekać za trenerem Łazarkiem, żeby w ogóle do niej wejść. Była hierarchia i były pewne zasady.
Nie ma gorszych oraz lepszych. W Lechu zagrał kolektyw
Ktoś był pana zdaniem szczególnym bohaterem tego sezonu?
Nie, bohaterem był cały zespół i przede wszystkim właściciel Piotr Rutkowski. Przypomnijmy sobie, jak były rzucane w niego gromy. Czy w Tomka Rząsę, czy prezesa Klimczaka, że mają stąd... a nie powiem co.
Tak, znamy te słowa.
Ale pozbierali się, wszystko zaczęło funkcjonować i mamy dwa mistrzostwa. Gdzie są ci ludzie, którzy z nimi jechali? Okazuje się, że są pierwsi, którzy się cieszą i mówią, że oni takich rzeczy nie mówili. Jesteśmy bardzo wymagającym kibicem, jeśli chodzi o Poznań. Chociaż wiadomo, jeśli się ma dobry skład, a nie zdobywa się tego mistrzostwa, to kibica to boli.
Można powiedzieć, że Piotr Rutkowski faktycznie się nie poddał. Zrobił to po prostu po swojemu.
Chwała mu za to, że ma swoją linię, ma jakąś myśl, dokąd chce podążać. Ma też ludzi, którzy go w tym wspierają i to jest najważniejsze. Zrobienie takiej kadry, jaką ma dziś Lech, a następnie jej funkcjonowanie, dobór sztabu szkoleniowego... głowa boli, żeby to wszystko ogarnąć.
To nie wyróżniłby pan żadnego piłkarza za ten sezon?
Cały zespół. Na dobre i na złe. To cały zespół atakuje i cały zespół broni. Chciałbym oczywiście, żeby Mikael zdobył koronę króla strzelców, ale jeśli nie, to trudno. Swoją drogą, my jesteśmy w gorącej wodzie kąpani, bo gdy mu dwa razy nie wyszedł mecz, to od razu krytyka w jego stronę. Gdy strzelił gola z Radomiakiem, to nagle jest to, nagle umie się odnaleźć. Wracając do zespołu, wszyscy pokazali swoją jakość i jeśli w Lechu wszyscy są zdrowi, to tam naprawdę jest super rywalizacja.
Wiele osób wskazuje Alego Gholizadeha jako jednego z głównych architektów tego mistrzostwa. Nawet padły porównania tego piłkarza do Mirka Okońskiego. Zgodziłby się pan z nimi?
Tak, tylko Mirek grał na innej pozycji, niż Ali. Porównywać można ich jedynie pod względem technicznym, a tu jest naprawdę super. Ali przychodził do Lecha jak był kontuzjowany i wszyscy psioczyli, że go z kontuzją kupili. A on proszę, wyzdrowiał i pokazał się z naprawdę dobrej strony.
Doskonały moment dla Lecha, by w Poznaniu zagrał hymn Ligi Mistrzów. "Wszystko w rękach klubu"
To pewnie też wyjątkowy moment dla pana, widząc jak mistrzostwo zdobywają młodzi piłkarze, przy których spędził pan trochę czasu.
Tak. Jeździłem, obserwowałem ich, jeśli chodzi o powrót do Lecha z wypożyczeń. Wtedy akurat Roberta Gumnego, chwilę byłem też przy Antku Kozubalu, jak był jeszcze w Polkowicach. Miło i fajnie, że się rozwijają. Teraz też są wychowankowie, jak Mrozek, Skrzypa, Mońka, Gurgul. Cieszę się z powrotu Skrzypy i Gumnego, bo wiedzą, że tu jest ich miejsce.
Wojciech Mońka może ustanowić nowy rekord transferowy klubu?
Myślę, że Wojtek jeszcze powinien sobie pograć rok w Ekstraklasie, tym bardziej jak jest teraz szansa na Ligę Mistrzów. Tak samo Antek Kozubal. Jeśli Lech dostanie naprawdę super konkretną ofertę za tych zawodników, to okej, niech odejdą. Ale wydaje mi się, że jeszcze powinni zostać tutaj rok i powalczyć o Ligę Mistrzów.
Lech ma już zapewnione rozstawienie we wszystkich rundach eliminacji. Lepszego momentu może nie być.
Tak, bo jeśli cały czas startowaliśmy od pierwszej rundy, to wiadomo, że teraz jest to najlepszy moment. Ale czy Lech to wykorzysta? To już wszystko w rękach klubu.
Można pokusić się o stwierdzenie, że Lech może stać się stroną dominującą w lidze.
Legia miała teraz kryzys, załamanie, walczyła o utrzymanie. Nagle okazuje się, że wygrywając ostatni mecz, przy porażkach GKS-u i Zagłębia, są w pucharach. W polskiej piłce to wszystko jest możliwe. Lech, Legia, Jagiellonia, Raków - oni będą walczyć co roku o mistrzostwo i tu nawet nie trzeba pytać zawodników, czy właścicieli, jakie mają cele. Dla Lecha najważniejsze będą może nie tyle, co umiejętności, ale przede wszystkim zdrowie. Jeśli kontuzje będą omijać piłkarzy Lecha to będzie ekstra.
Lech na pewno latem się wzmocni. Będzie trzeba jeszcze dołożyć do ponownego tytułu, czy Ligi Mistrzów. A tu jeszcze kwestia utrzymania obecnych zawodników. Wykupiłby pan Luisa Palmę na miejscu Piotra Rutkowskiego?
Ciężko mi powiedzieć. Na pewno mu się dobrze przyglądali cały czas, rozmawiali z nim. Jego początki były nawet lepsze niż teraz. Powiem tak, to nie są moje pieniądze (śmiech).
Rozmawiał Jakub Kowalski, Sportowy Poznań
Komentarze (0)