Lech Poznań zaliczył słodko-gorzki miesiąc. Co na plus, a co na minus? [WNIOSKI]

Lech Poznań utrzymuje wysokie liczby po obu stronach boiska

Na początek przyjrzyjmy się samym liczbom Lecha Poznań w tej części sezonu. W trakcie pięciu spotkań PKO BP Ekstraklasy odnotował cztery zwycięstwa i jeden remis z Zagłębiem Lubin. Dla porównania, przed wrześniową przerwą reprezentacyjną Kolejorz odnotował osiem spotkań, w czasie których raz dzielił się punktami, raz poniósł porażkę i sześć razy zdołał tryumfować. W październikowe zmagania wchodził też z trzeciego miejsca w tabeli Ekstraklasy, a teraz po ósmym listopada może cieszyć się z pozycji lidera. Posiada obecnie punkt przewagi nad drugim Górnikiem przy jednym meczu zaległym i aż osiem nad trzecią Legią Warszawa. 

W trakcie tych pięciu rozegranych spotkań w rodzimych rozgrywkach Kolejorzowi udało się zdobyć aż 17 goli. To zatem oznacza, że na spotkanie odnotowywał średnio 3,4 bramki, co jest znakomitym wynikiem. Mistrzowie Polski biją na głowę resztę stawki w zakresie ofensywy, wchodząc już na pułap ponad 30 goli w sezonie, na który nikt jeszcze nie wskoczył. Zdobyczy strzeleckich mają aż 34, a druga w tym zestawieniu  Legia Warszawa oraz "Gieksa" Katowice mają ich 25. Dla porównania rok temu Kolejorz w 13 spotkaniach Ekstraklasy zdobył tych goli 20. Ofensywa mistrza Polski notuje zatem ewidentny progres. 

Tak dobrze nie powodzi się już obronie. Pomiędzy meczami reprezentacyjnymi nie zdarzyło się, żeby Kolejorz zachował czyste konto w Ekstraklasie, Lidze Europy czy nawet Pucharze Polski. Przypomnijmy, że jeszcze przed wrześniowo-październikową przerwą ta sztuka udała im się trzykrotnie na rodzimym podwórku i trzy razy w kwalifikacjach do Ligi Europy. Co ciekawe, Lechowi Poznań w rozgrywkach PKO BP Ekstraklasy udaje się utrzymać drugie miejsce w klasyfikacji najszczelniejszych defensyw. Lepszy od mistrza Polski w tym zakresie jest tylko Górnik Zabrze z wynikiem... 12 straconych goli na 13 Kolejorza. 

Tak dobry rezultat ekipa Nielsa Frederiksena może zawdzięczać temu, że w meczach polskiej ligi traciła zaledwie jednego gola w czterech spotkaniach. Dopiero Marcel Reguła zdołał pokonać Lisa dwukrotnie w tych rozgrywkach w trakcie jednego starcia. Wcześniej tylko Widzew i Górnik potrafili zafundować Kolejorzowi więcej niż jednego gola w pojedynczym spotkaniu. Ligi Europy nie ma co w tym kontekście porównywać z racji na wysoki poziom. Największym kamieniem do ogródka mistrza Polski jest jednak to, co wydarzyło się w Pucharze Polski i co jednocześnie otwiera drogę do omówienia kolejnego ważnego rozdziału minionej rywalizacji.

Lech sam sobie wygenerował problem, którego nikt się nie spodziewał

Na przestrzeni lat Nielsa Frederiksena w Lechu Poznań pojawiały się różne problemy, które naznaczały sezony Kolejorza, a które ten musiał heroicznie przezwyciężać. Mówiąc o tym, od razu na myśl nasuwa się przykład związany z brakiem umiejętności w odwracaniu wyników w pierwszym sezonie, problemy aklimatyzacyjne związane z transferami w drugiej kampanii aż wreszcie obecne kłopoty związane z... tragikomicznymi stratami goli. To jeden z dwóch elementów, który póki co najwyraźniej nie został dość dobrze przepracowany podczas poprzedniej przerwy reprezentacyjnej. 

Oczywiście wiadomo, że błądzić jest rzeczą ludzką, a piłka nożna to gra błędów, ale momentami w przypadku Lecha podchodziło to już pod sabotaż. Mowa tu głównie o wydarzeniach z Ligi Europy, kiedy kuriozalne błędy potrafiły położyć mecze z Sunderlandem czy Benfiką, ale też i w samej PKO BP Ekstraklasie sytuacja nie była najlepsza. Gapiostwo przy kryciu odebrało Lechowi szanse na czyste konta z Wisłą Kraków czy Legią Warszawa, a w rywalizacji z Zagłębiem Lubin złe decyzje niemalże doprowadziły mistrza Polski do straty kompletu punktów z nieistniejącą na boisku drużyną.

Najgorsze jest w tym wszystkim to, że na zmianę takiego stanu rzeczy nie ma jasnej recepty. Trener Frederiksen mówi, że błędy to część futbolu, ale co złośliwsi kibice Kolejorza mogliby tutaj zacytować Piotra Świerczewskiego, mówiącego swego czasu: "Jesteśmy tylko ludźmi, można się mylić jeden raz, dwa, ale nie osiem, przepraszam bardzo". Kolejorz wyjątkowo często zaskakuje swoich kibiców lekkomyślnością w zupełnie nieoczekiwanych sytuacjach i fanom pozostaje jedynie wierzyć w to, że zespół wyzbędzie się tych braków. Jest to jednak coś, czego ci mogli zdecydowanie najmniej się spodziewać po obrońcach tytułu mistrza kraju.

O ile tego problemu schematami rozwiązać się nie da, to zdecydowanie Kolejorz ma nad czym pracować w kontekście stałych fragmentów gry. Lech Poznań stał się podatny na bycie karconym z rzutów rożnych, o czym bardzo boleśnie przekonał się już podczas rywalizacji z Siarką. To właśnie w ten sposób trzecioligowiec zdobył jedynego, zwycięskiego gola w meczu. Mistrzowie Polski dawali się w ten sposób zaskakiwać także przez Śląsk, a wcześniej przez Górnik Zabrze, Crystal Palace oraz Aarhus. Widocznej poprawy w tym zakresie nie ma, a i sam Lech Poznań nie zdobywa goli po stałych fragmentach gry, co też daje Andy'emu Parslowowi do myślenia.

Narastającym problemem okazuje się też właściwe reagowanie na dośrodkowania i ustawienie w tej fazie gry. Mankamenty Lecha w tym zakresie wykorzystywała już wspomniana Wisła Kraków, Legia, ale też wcześniej Wieczysta. Tutaj należy jednak przyznać, że Kolejorz prezentuje się solidnie w kontekście generowania zagrożeń pod bramką rywali. Niejednokrotnie w meczach poszczególne wrzutki w pole karne z gry przyczyniały się do korzystnych rezultatów, co widzieliśmy najlepiej w przypadku niedawnej rywalizacji z Zagłębiem Lubin, ale również Legią Warszawa czy wcześniej w meczu z Piastem Gliwice.

Mistrz zarządzania znów dowozi. Lech wyszedł z kryzysu suchą stopą

Ostatnim elementem, który zasługuje na wyróżnienie w trakcie ostatniego miesiąca są problemy kadrowe. Dotknęły one kluczowych postaci w zespole jak Mikael Ishak, Allahyar Sayyadmanesh oraz Wojciech Mońka, a mimo to Kolejorz wybrnął z nich w skuteczny sposób. Yannick Agnero dał oczywiście kilka powodów do narzekać i frustracji, ale to jego gol przyczynił się do dużych sukcesów z Legią oraz Wisłą. Zaliczył też dobry występ przeciwko Zagłębiu Lubin, a i sam Niels Frederiksen podkreślał jego rozwój TUTAJ. 

Lech Poznań poradził sobie też ze stratą Sayyadmanesha, gdzie swoje liczby potrafili wnieść Bengtsson oraz Palma wykorzystując nadane im okazje przez los. W powyższych przypadkach pion sportowy Kolejorza może mieć powody do zadowolenia, ale wątpliwości, co do swoich dyspozycji wciąż nie rozwiali dwaj stoperzy - Mateusz Skrzypczak i Terry Yegbe. Poziom przez nich był solidny, lecz w przeciwieństwie do Mońki nie stawali się game-changerami na korzyść Kolejorza. A przecież właśnie tego od nich oczekiwano. Naszym zdaniem, notowali oni przyzwoite występy, które potrafiły zamazywać niestety tylko krytyczne momenty. 

"Solidny" to dobry przymiotnik opisujący dyspozycję rezerwowych graczy Lecha Poznań, którzy dostali w tym miesiącu więcej szans na grę. Nie można było jednak mówić o oczywistych zwycięzcach tego okresu pomiędzy przerwami reprezentacyjnymi. Piłkarze Kolejorza mieli swoje momenty w meczach, kiedy to okazywali się nieodzowni dla drużyny i jej wyniku, ale próżno szukać pośród nich oczywistych bohaterów, czy zawodników, którzy w pełni wykorzystali swój czas na grę. Być może najbliżem takiego statusu był jak dotąd Leo Bengtsson, który zdobył dwa, bardzo ważne gole przeciwko Benfice i Sunderlandowi oraz po dwie asysty z Legią i Wisłą. 

Forma rezerwowych może stanowić pewną menedżerską zagwostkę dla Nielsa Frederiksena zważywszy na możliwości zarządzania minutami poszczególnych graczy, dla których nawet regularna gra przez blisko miesiąc wydaje się niewystarczająca do tego, by świecić pełnym blaskiem. Widać to chociażby po Filipie Jagiełło czy Danielu Hakansie, którzy posiadają pewne unikatowe cechy, ale aktualnie niewystarczające do tego, by zachwycać z meczu na mecz i w sposób oczywisty zwiększać konkurencję. To też pewien sygnał dla sztabu szkoleniowego Kolejorza, a być może i pionu sportowego, który powinien rozglądać się za wzmocnieniami.