Wywiad został przeprowadzony w obecności kilku dziennikarzy podczas otwartego dnia medialnego. Część pytań pochodzi od nich.
***
Sayyadmanesh doświadczył magii, ale i ciężaru gry w koszulce Lecha Poznań
Allahyar, zacznijmy od gratulacji. Siedem meczów w Ekstraklasie z czterema golami na koncie. Łącznie masz ich sześć w 13 spotkaniach we wszystkich rozgrywkach. Jaka jest twoja recepta na to, by tak dobrze funkcjonować w Lechu Poznań jak ty to robisz?
Myślę, że to zasługa zawodników i członków sztabu szkoleniowego, którzy mi pomogli, bym zaadaptował się w nowej drużynie tak szybko jak to możliwe. Wielkie ukłony dla nich - pomogli mi na wiele sposobów. Próbuję dawać z siebie wszystko co najlepsze, by się adaptować najszybciej jak to tylko możliwe. Jestem bardzo szczęśliwy, że mogę być częścią drużyny i pomóc jej w różnych meczach.
Twoje wpasowanie się do systemu gry Lecha Poznań mogło być tym bardziej wymagające, że przecież grałeś w przeszłości na różnych pozycjach: osamotnionego napastnika, a także lewego czy prawego pomocnika. Jak trener pomógł ci znaleźć odpowiednią rolę i czy taka multipozycyjność to w twoim przypadku coś naturalnego, czy może raczej coś co jest efektem zmian w twojej karierze?
Jako zawodnik mogę grać na różnych pozycjach. W przeszłości przywykłem do gry jako napastnik, a także jako lewy pomocnik oraz drugi napastnik w typie "dziesiątki". Jeśli mnie zapytają, czy mogę grać na pozycji "dziewiątki", to tam zagram. Jeśli mnie zapytają, czy mogę grać na lewej stronie, to będę grał na lewej stronie. To samo dzieje się w przypadku prawego skrzydła. Jako zawodnik mogę grać na różnych pozycjach i to jest okej, ale najważniejszym dla mnie jest dać tam z siebie 100%. Myślę, że to pomaga drużynie. W niektórych meczach w przeszłości grałem na trzech różnych pozycjach w trakcie 90 minut. Tak też może się zdarzyć w przypadku ofensywnego zawodnika, ale to dla mnie w porządku. Nie czuję wielkich różnic.
Czujesz, że Lech Poznań to jak dotąd najlepszy klub, w którym byłeś w trakcie swojej kariery w ostatnich latach?
W tej chwili myślę, że tak. Miło tu być, ponieważ w ostatnich kilku latach Lech Poznań utrzymywał się na szczycie i zawsze walczył o mistrzostwa w polskiej lidze. Uczestniczył też w pucharach europejskich. To naprawdę świetna sprawa.
Jednak z drugiej strony, z tym prestiżem, walką o najwyższe cele wiąże się też duży ciężar oczekiwań kibiców. Może Ali Gholizadeh w jakiś sposób przygotowywał cię do tej atmosfery, która panuje w Poznaniu?
Myślę, że miło jest mieć taką presję na swoich plecach. Jestem zdania, że to koniec końców tobie pomaga w tym, by zaprezentować się jeszcze lepiej. Dla mnie gra tutaj jest w porządku - w przeszłości grałem już w dużych zespołach jak chociażby Fenerbache, Esteghal czy dla samej reprezentacji Iranu. Też mają dużo fanów, więc wszystkie kluby, w których grałem dotychczas były całkiem podobne. Przyzwyczaiłem się do tego i tak jak mówiłem, myślę, że taka presja może ci pomóc, aby lepiej się zaprezentować i pokazać na boisku coś dużego. Obecność tylu fanów i ciężar takiej presji pokazuje też tobie, że robisz coś dużego
Jednocześnie oczekiwania i fanatyzm tak wielu kibiców mogą okazać się czynnikiem mogącym ciebie mocno zranić. Najlepszym przykładem jest mecz z Aarhus GF przy Bułgarskiej i twój przestrzelony karny. Trudno było tobie powrócić do dobrej dyspozycji, którą ostatecznie pokazałeś z Wieczystą Kraków?
Tak jak wcześniej wspominałem: myślę, że czasami presja jest dobra. Jest to potrzebne, bo oznacza ona, że grasz o coś dużego i dlatego ją dźwigasz. Jednak złe rzeczy też mogą się wydarzyć w futbolu, bo to zwyczajnie część meczu. W mojej opinii, jeśli natrafiasz na jakieś przeszkody, to zawsze oznacza, że możesz wykonać następny krok do bycia lepszym. Wierzę, że jeśli masz zły dzień i dźwigasz ciężar presji, możesz jej użyć do tego aby być lepszy w następnym starciu.
Tamten mecz z Aarhus GF był najtrudniejszym momentem twojej kariery?
Tak, to był dla mnie bardzo trudny moment, ponieważ w mojej karierze to był pierwszy rzut karny, który przestrzeliłem. W ostatnich 2-3 sezonach miałem może osiem rzutów karnych i wszystkie trafiłem. To był dla mnie bardzo trudny moment, ale zmieniłem go w swoją siłę w następnym meczu. Jestem zadowolony, że to mi się udało.
"Alla" znakomicie czuje się w Ekstraklasie. "Zwróciłem na to szczególną uwagę"
Gra w polskich rozgrywkach zdecydowanie tobie służy. Cztery gole w zaledwie siedmiu meczach mówią same za siebie. Masz bardzo dobre statystyki, ale każdy też widzi twoją jakość w samej grze. Czujesz się szczególnie komfortowo grając w Ekstraklasie w porównaniu do innych lig, w których byłeś dotychczas?
Tak, Ekstraklasa mi się podoba. Konkurencja jest tutaj bardzo dobra, ale tak jak powiedziałem, dobre występy nie są możliwe, jeśli nie grasz w dobrej drużynie. Przede wszystkim prezentujemy się dobrze jako zespół i wierzę, że grając w ten sposób gole czy asysty będą same przychodziły. Nie chcę koncentrować się na swoich liczbach tylko na tym aby być jak najlepszym team-playerem. Wtedy reszta przyjdzie sama.
Jak porównałbyś Ekstraklasę do innych lig, w których grałeś? Tureckiej, ukraińskiej, angielskiej.
Nie mogę powiedzieć, że jedna liga jest lepsza od drugiej, bo każda ma inną specyfikę. To mi się akurat podobało aby być w różnych rozgrywkach i zdobywać w nich nowe doświadczenia. Teraz jestem tutaj i mogę je wykorzystać. Używam ich aby być dobrym zawodnikiem w Ekstraklasie. W tej lidze zaskoczyło mnie to, że rywalizacja jest dość ciasna pomiędzy zespołami z góry i dołu tabeli. Pamiętam, że w poprzednim sezonie śledząc te rozgrywki ze względu na Alego [Gholizadeha] zwróciłem na to szczególną uwagę. Między zespołami nie ma dużych przepaści, co sprawia, że zmagania stają się bardziej ekscytujące, a poziom robi się wyższy.
Co okazało się decydującym czynnikiem w kontekście twoich przenosin do Lecha Poznań?
Jak już wspominałem, oglądałem Lecha przez ostatnie 2-3 sezony z powodu Alego, a więc jednego z moich najbliższych przyjaciół. Kiedy miałem czas, śledziłem naprawdę imponujące rzeczy, które działy się wokół klubu. Widziałem to od zewnątrz i to było dla mnie naprawdę ważne, by grać w takiej atmosferze. Kiedy rozmawiałem z Alim, on mi wszystko opowiadał i wyjaśniał jak wszystko wygląda od środka, więc byłem naprawdę podekscytowany. Po otrzymaniu od nich oferty, mówiliśmy wspólnym językiem. Byłem naprawdę podekscytowany wizją walki o mistrzostwo Polski i grą w europejskich pucharach.
Jak wielką ekscytację czujesz zapatrując się na wspólną grę z Alim Gholizadehem? Wiemy, że Lech Poznań potrafi łączyć dawnych przyjaciół co pokazał przykład Leo Bengtssona i Patrika Walemarka, którzy też nie mogli się doczekać wspólnych występów. U ciebie jest podobnie?
Tak, oczywiście. Znam się z Alim od 8-9 lat i jesteśmy przyjaciółmi. Graliśmy już razem w Iranie, gdy miałem chyba 17 lat, a on miał może 20-21. To zawsze miłe zagrać razem po latach, ale w naszej drużynie wszyscy jesteśmy w przyjacielskich relacjach.
Wielu fanów z pewnością czeka na to aż zobaczy w akcji duet: "Alla-Ali". Twoim zdaniem jest to możliwe, żebyście zdołali połączyć siły na boisku przebywając na nim w tym samym czasie?
A dlaczego nie? On mógłby zagrać na prawym skrzydle, a ja na przykład na lewym. Myślę, że wszyscy czekają na Alego, bo był naprawdę dobry w poprzednim sezonie. To naprawdę ważny zawodnik dla Lecha. Obyśmy mieli szansę połączyć siły na boisku.
Gwiazda Lecha Poznań nie obawia się wyzwania w Europie
Chciałbym zapytać o mecze w Lidze Europy. Nabrałeś już w niej pewnego doświadczenia, kiedy to grałeś w Zorii Ługańsk przeciwko chociażby Leicester i Bradze. To dobre zespoły, ale czy nie uważasz, że te w tym roku będą dla ciebie jeszcze lepsze?
Kiedy grałem na Ukrainie, faktycznie występowałem w Lidze Europy. W kolejnym sezonie natomiast doświadczyłem już rywalizacji w Lidze Konferencji. Myślę, że te mecze, które zagramy w tym roku będą bardzo ekscytujące i podobne do Ligi Mistrzów. Zawsze fajnie jest grać z dobrymi zespołami, ponieważ my jako mistrzowie Polski do nich należymy. Przed nami kilka naprawdę ekscytujących meczów zarówno domowych jak i wyjazdowych. Spróbujemy dać z siebie wszystko, żeby zdobywać jak najwięcej punktów, a potem przejść do fazy pucharowej. Nasz cel to podchodzić do wszystkiego mecz po meczu. W Ekstraklasie i w Europie towarzyszy nam taka sama mentalność, której nie zamierzamy zmieniać.
Sayyadmanesh chce przekazywać ludziom coś więcej niż radość po golach
Na sam koniec chciałbym poruszyć temat anime, które pełnią ważną rolę w twoim życiu. Często celebrujesz gole pokazując gesty z mang czy też innego typu dzieł. Kiedy zaczęła się twoja fascynacja tą kulturą i dlaczego nią się zainteresowałeś?
Po prostu ją lubię. To jest jak film i pytanie o to, dlaczego oglądam filmy? (śmiech) Uwielbiam anime, oglądam je od lat. Nie chcę robić czegoś specjalnego w meczach w związku z tym, ale zwyczajnie mieszam to z moją celebracją. Naśladuję w ten sposób moje ulubione postacie i myślę, że wyglądają fajnie. Moją ulubioną jest Naruto, uwielbiam go.
Dobór twoich celebracji to loteria czy masz je dokładnie zaplanowane?
Nie, mam swoją jedną stałą celebrację czyli yin-yang. Uwielbiam go w każdej perspektywie życia. Nawet w piłce nożnej, bo gdy ja jestem szczęśliwy na boisku, przeciwnik jest smutny. Zło i dobro, szczęście i smutek zawsze idą w parze co pokazuje, że możesz patrzyć na yin-yang w każdej perspektywie życia. Celebracja mojego autorstwa jest zawsze pierwsza. Przed meczem myślę natomiast, jaka będzie ta druga. Potem ją wybieram i upewniam się, że jest ona odpowiednia.
Nie tylko na boisku, ale i w życiu cechuje ciebie odwaga. Nie boisz się pokazywać kim jesteś, w co wierzysz i co twoim zdaniem jest w życiu ważne. Trudno jest tobie podejmować ryzykowne decyzje aby dodawać swoimi gestami ludziom otuchy? Przekonałeś się w przeszłości, że może cię to dużo kosztować.
Jako człowiek zawsze jestem ze swoimi ludźmi, bo jestem częścią ich społeczeństwa. Urodziłem się pośród nich i nawet, gdy jestem daleko od nich, to część mojego serca zawsze tam jest z nimi. W ten sposób zawsze będę do nich należeć. Dlatego jestem ich głosem, bo oni wspierają mnie niezależnie od tego, w jakiej sytuacji aktualnie się znajduję. Noszę na sobie pewną odpowiedzialność za to, by być z nimi i wspierać ich w każdej perspektywie. Widząc problemy moich ludzi zawsze staram się być dla nich dobry, bo zasługują na dobro. Staram się to maksymalnie eksponować.
Komentarze (0)